Τα εν οίκω μη εν δήμω

    Ζούμε την απόλυτη συντριβή

    Το πεπρωμένο να καταστεί **** η προσφυγή της χώρας μας στο ΔΝΤ, στον «διεθνή νεκροθάφτη» πολιτικών συστημάτων, ήταν σχεδόν νομοτελειακή!

     

    Οι οικονομικές κρίσεις δεν είναι «θεοδικίες». Δεν είναι παίγνια μιας ανεξέλεγκτης μοίρας. Είναι «κοινωνιοδικίες». Παρενέργειες δηλαδή ιστορικών δράσεων και επιπόλαιων επιλογών.

     

    Έτσι, κάθε κοινωνία εκτρέφει τις μορφές κρίσης που αντιστοιχούν στη δομή της, επινοεί τους συγκεκριμένους και «αρμόζοντες» ιστορικούς τρόπους για να τις αντιμετωπίσει και αποκρυσταλλώνει τον δικό της ειδοποιό περί κρίσεως πολιτικό λόγο.

     

    Οι κρίσεις εμφανίζονται πάντα απρόσκλητες και σε «ακατάλληλες στιγμές». Μέχρις εδώ όλα είναι εν μέρει τουλάχιστον εύλογα, αναμενόμενα, ίσως και αναπόφευκτα!

     

    Μπροστά όμως στο διάχυτο πλέον «έλλειμμα ελπίδας», οι πολιτικοί της πεντάρας αναγκάζονται να επιχειρήσουν ένα πρόσθετο και ψευδεπίγραφο πήδημα στο κενό! (Μεταφορά από ανάλυση της Ζέζας Ζήκου στην «Καθημερινή»).

     

    Leave a Reply

    Your email address will not be published.